همچنان مردم روستای  کمب و زیباشهرچابهار در تحریم قرار دارند.

روستای کمب روستایی است با قدمت پنجاه سال که کم کم رشد کرده و دارای جمعیت حدود چهار هزار خانوار در آن ساکن می باشند  از اولین دوره انتخابات شوراهای روستا دارای شورا بوده است  وهنوز  هم دارای شورا ی اسلامی روستا می باشد  دارای کد روستایی  از وزارت کشور می باشد . اما متا سفانه نما یندگان دولت در استان کاملا در مورد این همه انسان حق کشی کرده اند  و بجای اینکه به مشکلات آنان بپردازند و حلال مشکلات آنان باشند  تحریمهای شدیدی بر علیه های آنان زده اند نمی دانم جرم آنها چیست.در کشور جمهوری اسلامی هر روز طرهها و بر نامه های جدیدی  جهت رفاه حال مردم اندیشیده می شود .

ولی در اینجا بر عکس " خانه های آنان را خراب می کنند  کودکان و زنان را مضطرب نوده اند و مردان را ناراحت . ودر آخر هه وصله زمین خار بهشان می چسبانند.هیچ راهی برای مردم فقیر این روستا نگذاشته اند

"فرماندار چابهار و دارو دسته اش مه منجمله رمضانی و حاج آقا موسوی و حاج آقا غلامی برای ضربه زدن

و فلج نمودن این مردم فقیر هر روز راه و روش جدیدی می اندیشند یک روز می گویند این منطقه را با خاک یکسان می کنیم یک روز می گویند برای اقشار کم درامد منزل می سازیم و آنها را سازماندهی می کنیم و یک روز می گویند به هر نفر 50 متر زمین می دهیم و یک روز می گویند که اینها از شهر ها و روستاهای اطراف هستند و بایستی بر گردند به روستا های خود  آنها را از هر  گونه امکانات دولتی محروم نموده اند .اداره برق حق ندارد به آنها   برق رسانی کند اگر در محله هایی که برق رسانی شده است یک سیم قط شود نبایستی وصل شود چون فشار برق آنها ضعیف است اداره برق حق ندارد  ترانس بدهد " اداره بهزیستی و کمیته امداد حق ندارند ساکنان این منطقه را تحت پوشش قرار بدهند "بیمه خدمات  درمانی روستایی به آنان تعلق نمی گیرد "سهام عدالت به آنان نمی رسد "بهداشت و درمان حق هیچ گونه  خدمات رسانی را ندارد " اداره آب وفاضلاب حق ابرسانی به آنها را ندارد هرچی در مورد تحریمها بگوییم  که گفتم فقط همین مانده است که با هواپیمای اف 16 آنها را بمباران نکرده است .حتما این هم جز بر نامه هایشان می باشد.

مردم این منطقه از بس که به مسئولین نا مه نگاری کرده اند " ما توسط استاندار دهمرده خفه شده ایم " حق زندگی نداریم  "استا ندارها می آیند و رفاه در زندگی به مردم استان می بخشند ولی در اینجا بر  عکس است.

امید ما فقط به خدا است . صدای ما به هیچ  کجا نمیرسد  نه سازمانهای حقوق بشر و نه سازمانها و احزاب بلو چستان هیچ کدام به ما کمک نمی کنند.انگار در این عالم هستی ما تنهای تنها هستیم.

هیچ فریاد رسی هم نیست که به داد ما برسد . لذا هر انسانی که این نامه را می خواند در حد توان خودش

حرف ما را به جهانیان بر ساند و بگوید مردم بلوچ چابهاری در چه جهنمی دست و پا می ز نند.